خدايا! مرا ببخش...
معذرت ميخواهم براي وقتهايي که کسي به من لطف کرد، درست تشکر نکردم؛
يکي از من معذرتخواهي کرد، من او را نبخشيدم.
معذرت ميخواهم به خاطر آنهايي که کمک ميخواستند، من نتوانستم آنها را به خودم ترجيح بدهم.
خدايا! مرا ببخش به خاطر وقتهايي که بايد براي يک بنده خدايي کاري ميکردم و نکردم.
مرا ببخش به خاطر وقتهايي که مسائل خصوصي يک بنده خدايي را فهميدم و سعي نکردم ديگران نفهمند.
مرا ببخش به خاطر وقتهايي که گناهي آمد جلويم و من از آن دور نشدم.
خدايا! از اينها و همه کارهاي شبيه اين که کردم، معذرت ميخواهم؛
عذرخواهي آدم پشيمان که اميدوار است اين پشيماني، ديگر نگذارد شبيه اين اتفاقها برايش بيفتد.
خدايا! بگذار همين پشيماني من از کوتاهيها، همين تصميمم براي دوري از گناهها، توبه من باشد؛ توبهاي که به خاطرش، تو مرا دوست داشته باشي. اي خدايي که توبهکارها را دوست داري!
صحيفه سجاديه، ترجمه فاطمه شهيدي.